donderdag 18 februari 2021

Gevangen in "jouw" geheim

De afgelopen weken is het me in diverse gesprekken met ervaren of ontdekkende "hetero van de homo" 's weer eens opgevallen, hoe zwaar "wij" het ervaren om met het geheim van de ander te dealen hebben en geacht worden dit te bewaren. Of het nu gaat om het geheim dat onze partner weet dat hij/zij eigenlijk geen heteroseksuele gevoelens kent, of dat deze dat vermoedt en/of erover twijfelt. 

Het is niet mogen delen van "jouw" geheim betekent een enorme belasting voor de 'hetero van de homo". 

Uit gevoel voor de ander én uit het gevoel, dat je nergens hierover begrip of wijsheid verwacht, wordt daar dan maar vaak mee gedeald. In onze samenleving is er immers weinig tot niets bekend over wat dit geheim, dat óók de "hetero van de homo" raakt in de relatie én in zijn of haar seksualiteit, voor een gecompliceerde rouw en puzzels oplevert. Dat speelt niet alleen tijdens het puzzelproces van de later uit de kast komende partner, dat leeft soms jaren later nog opeens weer.

Ik zal het wat concreter maken. 

Om de ervaringen, gevoelens en verwerkingen van de "hetero van de homo" meer bekend te maken,zal er openheid gegeven moeten worden over wat er beleefd, gevoeld en ervaren wordt door de doelgroep zelf.

Er zijn zeker kansen voor interviews en meer, echter als een "hetero van de homo" gevraagd wordt voor een interview, wordt hier vaak niet aan meegewerkt. 

De reden? Vaak vindt de #partner die later uit de kast komt dat niet fijn. Deze invloed loopt niet zelden via de kinderen. Ook voor onze kinderen is het dikwijls een precair proces, dat zij zelden kunnen delen met anderen. Dat geldt niet zelden ook onze volwassen kinderen, die een en ander best kunnen invoelen. Wij zien ze vaak schaken tussen de ouders en zij houden het "geheim" regelmatig dan maar liever intern. 

Samen  met de partner een interview geven gaat nog wel eens. Daarin komen zelden tot nooit de diepere gevoelens van de "hetero van de homo" aan de orde.

Het geheim moeten houden werkt ook dichterbij door. Hoe dikwijls is er geen druk op de "hetero van de homo" om:

  • Niet te vertellen aan de kinderen 
  • Niet te vertellen aan jouw of zijn/haar familie. 
  • Niet te vertellen aan jouw, of zijn/haar vriendinnen/vrienden, 
  • Niet te vertellen op de sport
  • Niet te vertellen op je werk
  • En ga zo maar door ....

Tegelijk is wel vertellen goed voor de verwerking, àls het begrepen wordt. Doordat wat de "hetero van de homo" te verwerken heeft niet bekend is, zelfs in de boeken van mijn huidige mijn module over "Seksuele vorming" wordt hier met geen woord over gerept. Er is echt onderzoek en bekendheid nodig.

Ondanks de geheimen zie je toch moedige mensen naar buiten komen, zoals Marie-Louise Klomp met haar boek Homoseksualiteit is geen keuze en Tiny in de uitzendingen van Ouders uit de kast en ook Erik Reissenweber met Help! Mijn vrouw komt uit de kast.

Zelf weet ik ook hoeveel drempels ik in de jaren ín de relatie én de 18 jaar daarna heb genomen. Het is ook niet verwonderlijk, dat mijn eerste blogpost voor HeteroCoach Ook als blogger als "Hetero van de Homo" uit de kast  inmiddels ruim 2.500 keer gelezen is.

Wat ik wel merk en van de andere moedige "hetero van de homo" 's geleerd heb, dat het respectvol delen van je verhaal met alle emoties, die er ook bij horen, enorm goed voor jezelf is én voor de anderen die denken dat ze de enige "hetero van de homo" zijn.

Uiteindelijk dealen we vaak in een diepe eenzaamheid met een intens verdriet over deze relatie, die ons opzadelt en/of opzadelde met het diepe gevoel van:  "Helaas niet voor mij"

Foto Helma Ketelaar


vrijdag 5 februari 2021

De "hetero van de homo" wordt stap voor stap zichtbaar

Zo'n zes jaar geleden werkte ik aan mijn opdracht voor de Masterclass Marketing Research, een van de zeven Masterclasses waar mijn Master in Marketingmanagement uit bestond.
De eerste Masterclass had ik voor een andere organisatie uitgewerkt. Dat was achteraf toch wel lastig. Ik werkte er niet, kende het wel, had zeker medewerking, maar toch ...

Eerlijk gezegd vond ik het best moedig van mezelf om te gaan ontdekken of ik op dit niveau ook onderzoek voor mijn eigen bedrijf kon doen. Het deel ervan dat ik wilde onderzoeken, had ik wel direct voor ogen: mijn coach activiteiten.

Op dat moment was het een paar jaar terug dat ik een drietal coachopleidingen gevolgd had. Naar mijn idee is het dan verstandig om daarna eerst de opgedane indrukken, kennis en ervaring wat te laten landen om vanaf daar mijn weg te vinden naar mijn coachactiviteiten.

Als marketeer snapte ik goed, dat het kiezen van een niche, een klantsegment, daarbij van waarde is. Daarin spelen doorleefde levenservaring, kennis van en gevoel voor een rol. 

Ik had ook wel een niche wist ik. Maar ik wist niet eens de naam van mijn doelgroep, die was er gewoon niet. Mijn doelgroep is weliswaar heel groot, maar er is geen echt "thuis" voor mijn doelgroep. Er is geen subsidie, dus doet ook het Sociaal Cultureel Planbureau naar mijn doelgroep geen onderzoek. In een tijdschrift voor Seksualiteit uit 1986 blijkt uit, zoals ze daar schrijven, oude cijfers, dat het om 200.000 tot 400.000 mensen in Nederland gaat. Het zou me niets verbazen, als het er meer zijn.

Tijdens mijn onderzoek had ik toch een naam nodig. Mijn doelgroep, die meemaakt, dat de partner later uit de kast komt of daarover dubt, stoeit met problemen, die andere hetero's niet kennen.

Na veel denken, het hield ook mijn studie op, heb ik de term "hetero van de homo" gelanceerd. Al heel dikwijls heb ik er met lotgenoten over gesproken .... is er geen andere term. Nu zit nog "die homo" een soort van aan ons vast. Ik voel dat ook zo. En tegelijk is dat "een soort van aan ons vastzitten" nu juist ons ding waar we mee dealen, dealden en .....

Uit mijn verdere onderzoeken is me ook steeds duidelijker geworden hoe diep dat dealen en verwerken van het meemaken, van het later uit de kast komen van je partner, zit. Want hoe vaak levert en leverde dit de "hetero van de homo" niet: intens en vaak eenzaam verdriet, angst en paniek, lichamelijke klachten, geestelijke problemen, schuldig voelen, wantrouwen, teleurstelling, eenzaamheid, boosheid en een gevoel van door je geliefde bedrogen te zijn.

Door de onbekendheid in onze maatschappij van deze rouwfases van de "hetero van de homo" voelt menig "hetero van de homo" een grote gêne om met deze gevoelens naar buiten te komen. De angst om wéér niet begrepen te worden, is vaak groot.

Begrip begint met bekendheid. Bekendheid begint met een naam. Van de week zag ik via Google dat de "hetero van de homo" als naam voor "ons" sinds ik de naam in 2016 introduceerde inmiddels door meerdere mensen gebruikt wordt. Dat is fijn. Dat is het begin van "ons" gezicht en in mijn beleving daarmee het begin van erkenning en herkenning van wat een "hetero van de homo" vaak doorleeft en doorleefde. Vanuit mijn activiteiten voor HeteroCoach weet ik hoe belangrijk het is voor de "hetero van de homo" om te weten, dat je niet de enige bent en dat die anderen er ook dikwijls, soms jaren later, nog behoorlijk last van hebben.

De quote waar ik hier mee afsluit, is van een zoon uit een relatie
waar het later uit de kast komen speelde:

"Als de homo uit de kast komt, verstopt de "hetero van de homo" zich er in."

Ik had het niet treffende kunnen verwoorden.

Foto Erwin Heyl


zaterdag 28 november 2020

Vol verwachting

"Vol verwachting", dat past wel in de decembermaand. Dat geeft ook wat kleur aan deze donkere dagen van het jaar.

Mijn vader voelde zich in deze tijd van het jaar vaak een "mol". Hij ging thuis met donker weg naar zijn werk en kwam daar weer in het donker thuis.

Juist in donkere, lastige tijden is het goed om je energie op iets moois te richten, zodat je weer warm wordt van wat je beleeft en/of waar je naar uitkijkt.

Vorige week maandag was voor mij zo'n dag. Een dag, die ik niet had kunnen bedenken, verwachten en die voor mij super waardevol was en is.

In mijn HeteroCoachblog ontstonden sinds 2017, als ik me niet vergis, steeds vaker gedichten. Voor jullie misschien verrassend, voor mij sinds mijn jeugd een mij passende manier om me te uiten. Om echt te zeggen, wat me bezighoudt. 

Sinds eind 2018 heb ik deze gedichten weleens voorgedragen op een open podium. Dat gaat nu wat lastiger, hoewel ik voor 27 maart 2021 weer op de rol sta voor het Open podium van OBA Amsterdam bij Jos van Hest. 

Deze coronatijden maken ons ook digitaler. In een gesprek met mijn jong bleek, dat mijn idee om de gedichten voor te lezen op een YouTube post, mogelijk gemaakt kan worden. Gijs van CheckOneTwo heeft hiervoor een mij verrassend leuk passend format uitgewerkt. 

Het was best spannend voor me om voor het opnemen een selectie te maken uit mijn gedichten en mijn foto's. Nog spannender om deze gedichten onder de deskundige leiding van Gijs te gaan inspreken in de geluidsstudio. Alles stond al klaar om op te nemen toen ik kwam. Echo's, die ik echt niet kon waarnemen, werden door een nog betere opstelling weggewerkt. Het inspreken kon beginnen en ik vond dit een bijzonder fijne ervaring.  Wat ik tot nu toe heb teruggehoord, gaat mijn verwachting te boven. Ik ben dus oprecht "vol verwachting".

Wat was het een prachtige ontdekking die dag. Wel elf gedichten hebben we op een dag opgenomen. Ik voelde me onder leiding van Gijs vrij om op mijn eigen manier mijn eigen woorden te laten opnemen. Reken maar dat ik, mogelijk net als jullie, echt benieuwd naar de eindresultaten én naar jullie reacties.

Nu wordt er aangewerkt om mijn ingesproken en geschreven woorden een voor een in het format klaar te maken voor YouTube. De eerste drie gedichten zullen er naar verwachting voor 11 december 2020, paarse vrijdag, op YouTube staan.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me, dat ik ook hier weer op weg ben gegaan Naar een ander bankje:-)

Foto Helma Ketelaar

PS. Natuurlijk meld ik me binnenkort als de eerste YouTube posts live staan.

vrijdag 30 oktober 2020

Thuis; een lente in de herfst

Wat maakte
Dat ik accepteerde
Dat het was
Wat er was
Dat wat
Er niet was
Er niet was .....
Het brengt me uiteindelijk
Écht thuis bij mezelf

Je ontnam me
Bewust
Onbewust
Om samen
Écht samen
Het leven
Intens
En lang
Te leven.

Niet alleen
Een leven lang
Vanuit
Gedeelde
Maatschappelijke idealen
Dat is nog wel
Op de een of andere manier
Te herstarten
Mogelijk.

Nee, dat samen
In verbondenheid
Vanuit passie en liefde
Samen het leven
Een hecht
Ontwikkelend leven
Samen
Vanuit oprechte verbondenheid
Leven vorm te geven.

Dat start
Niet op 44
Dat weet je
Wat je echt
Voelde
Wist je
Ik niet
Vermoedde het
Kon toen niet weten.

Nu wijzer
Opgeladen
Weer thuis
Thuis bij mezelf
Het niet gedeelde
Achter me gelaten.
Mijn lef
En eigenheid
Hervonden.

Ga ik
Voor lente
In de herfst
Ga ik voor mijn ontdekken
Van de intense combinatie
Van warmte en sprankeling
Ga ik ontspannen
Bouwen aan
Wat toen niet kon zijn .....

 

Foto Helma Ketelaar


 

zondag 6 september 2020

Ruimte ervaren om overal jezelf te zijn

Met nog de tranen in mijn ogen en een goed gevoel in mijn lijf en hart, omdat ik net een realistisch, rakend en tegelijk ook een warm perspectief biedend boek heb gelezen, schrijf ik deze blog.

Dat ben ik niet is geschreven door Johnny Voesenek. Het boek ligt al even in mijn huis. Want door mijn relatie ervaring met iemand, die tijdens onze relatie dubde over zijn seksualiteit, is het ook een boek dat voor mij dichtbij voelt. Dat bleek ook toen ik het las.

Johnny Voesenek wil, zo staat op de achterkant van het boek te lezen, vanuit zijn onderwijsachtergrond jeugdboeken schrijven met educatieve en maatschappelijke thema's. Dit doel stelt hij zich, omdat hij de jeugd wil inspireren over thema's, die voor hen nog onbekend zijn.
Doorgaan, Johnny! is mijn eerste opmerking. Doorgaan, omdat je om te beginnen heel goed schrijft. Je neemt de lezer met huid, hart en haar mee in het verhaal. Ik had er eigenlijk geen tijd voor vandaag, maar móest gewoon wel doorlezen. Tijdens dat doorlezen in de laatste hoofdstukken, hield ik het ook niet droog
.
Geraakt door hoe Johnny Voesenek vanuit een jonger persoon de twijfels kan beschrijven over het uit de kast komen en alle, pas later door anderen opgemerkte, pesterijen beschreef. Hij laat voelen, wat dat met de gepeste doet. Johnny Voesenek laat ook de worsteling van de meelopers en andere betrokkenen zien. De diverse worstelingen zijn ook invoelbaar realistisch te lezen bij de ouders, de broer, de docenten, een moeder van een klasgenoot en ga zo maar door.

De kilte in en de worsteling van de hoofdpersoon zijn wat mij betreft rakend invoelbaar, terwijl er een warm vangnet ontstaat en blijkt. Dat is wat mij betreft ook de grote waarde van dit boek. Het geeft voor alle betrokkenen een perspectief hoe je hier, vanuit diverse "rollen", mee om kunt gaan.
Foto Helma Ketelaar
Dat ben ik niet kan jongeren helpen, die dubben over hun seksualiteit. Of over hun andere vorm van anders zijn dan de rest, want ook daar heeft deze auteur oog voor.

Dat ben ik niet is wat mij betreft voor iedere docent, ouder, vader, moeder, stiefvader, stiefmoeder, broer, zus, vriend, neef, nicht, buurman et cetera van waarde.

Als "hetero van de homo" ben ik ook bekend met ik die waarde.

Hoe fijn had het geweest, als mijn partner, plus die vele, vele andere partners, niet tijdens onze relatie had hoeven dubben over zijn seksualiteit.

Hoe fijn had het geweest als zovele partners niet na bijvoorbeeld 35 jaar huwelijk aan een hen dierbare heteropartner hoeven te vertellen, dat ze eigenlijk altijd al vermoedden en/of wisten dat ze mogelijk geen heteroseksuele gevoelens kennen en wel een heteroseksuele relatie zijn aangegaan. Lastig voor hen, ook zeer lastig en intens pijnlijk voor die heteropartner, de "hetero van de homo".
Dat ben ik niet maakt die, vaak jarenlange, worsteling van die later uit de kast komende partner voor de "hetero van de homo" naar mijn mening meer invoelbaar.

Denk niet dat die worstelingen in deze tijd niet plaatsvinden. Dus geef ruimte aan een ieder om zichzelf te zijn.
Laatst had ik nog contact met iemand, die lastig uit de kast kwam, omdat hij uit een gezin kwam, waar altijd gefulmineerd werd tegen homo's. Jaren later bleek zijn eigen moeder lesbisch .....

Johnny Voesenek, super bedankt voor jouw boek Dat ben ik niet!
Scholen, inclusief lerarenopleidingen; mooi leesvoer voor leerlingen en docenten, maatschappijleer et cetera et cetera en verder eigenlijk waardevol leesvoer voor iedereen.

Laten we samen naar een samenleving gaan, waarin we elkaar de ruimte geven om jong te ervaren wie we zijn en laten we dat dan ook leven.
Foto Helma Ketelaar

Johnny Voesenek
, daar kan in mijn ogen jouw Dat ben ik niet een grote bijdrage aan leveren.
Dank je wel!

donderdag 20 augustus 2020

'Dat zal niet gaan vrouwtje, want ik ben een homo!'

Voorjaar 1977 werd Marie-Louise voor haar gevoel door de bliksem getroffen. Ze leefde op dat moment een door haar gewenst leven: een jong gezin, een dochter in de luiers. Tot ze in die tijd op een avond van een gezellig feestje van vrienden met haar man thuiskwam. Tijdens een wat plagerig gesprek na die thuiskomst kreeg Marie-Louise tot haar verbijstering te horen van haar man: 'Ik ben een homo".

Deze schrik beleven meer mensen dan nu bekend is. Die onbekendheid maakt ook, dat je je als "hetero van de homo" heel erg alleen kunt voelen in de diepe verwarring, die na zo'n mededeling vaak ontstaat. Marie-Louise stond perplex en aan de vooravond van een lange, intense verwerkingsperiode. Een periode die ups en downs kent en lang kan duren.

Als er al iets over deze ervaring te lezen is, dan gaat het vaak over de uit de kast komende persoon. Het gaat niet over de meerdere jaren van verwarrende, diep rakende belevenissen van de "hetero van de homo".

Het doorléven zelf van deze belevenissen vraagt al moed; het met anderen delen nog veel meer. Het is dan ook een groot cadeau, dat Marie-Louise Klomp aan haar mede ervaringsgenoten, de "hetero van de homo" 's en hun omgeving geeft met haar debuutroman: "Homoseksualiteit is geen keuze"

Foto Helma Ketelaar

Marie-Louise heeft een journalistieke achtergrond en zij heeft net als Bettina von Kleist in "Mein Mann liebt einen Mann", die kwaliteit ingezet om het later uit de kast komen van haar man te verwerken.
In eerste instantie om zelf voor haar en haar toen acht maanden oude dochter met het leven door te kunnen. Hun leven weer kleur en warmte te geven. De vele teksten, die haar toen steunden, heeft ze een aantal jaren terug uitgewerkt tot dit indrukwekkende, moedige en waardevolle boek. Het doel dat ze hierbij voor ogen had, is om haar dochter mee te kunnen geven, hoe moeilijk haar beide ouders het in dit proces hebben gehad.

Nu het boek er is, is het een van de eerste documenten die vanuit een meerjarige ervaring van een ervaringsdeskundige is geschreven. Sophie Zijlstra schrijft in "Mevrouw Couperus" ook wel de belevenissen vanuit de "hetero van de homo". Dat zijn de ervaringen van een andere vrouw, over een kortere periode én niet van de auteur zelf.

In "Homoseksualiteit is geen keuze" staat echt de meerjarige ervaring van een jonge moeder, die opeens alleen verder moet, centraal. Verder "moet" met haar dochter en haar enorme "strijd" om die onverwachte, haar intens rakende ervaring van het later uit de kast komen van haar man een leefbare plaats te geven in haar leven.

Marie-Louise laat in het boek zien, dat ze ook probeert te begrijpen wat er in haar man is omgegaan.
Anderhalf jaar nadat haar man haar vertelde, dat hij homo is, landde de realiteit van de situatie pas echt bij Marie-Louise. Dat beschrijft ze invoelbaar in hoofdstuk 14 Augustus 1979. Daarin laat ze de lezer ervaren, dat de liefde in de relatie er langer kan zijn, dan de échte passie. Die intimiteit ontbreekt en hiermee feitelijk toch ook de basis van een relatie.

Dat het een rakende ervaring is, blijkt ook op bladzijde 115 van het boek. Hierin beschrijft Marie-Louise haar periode van serieuze malaise. Een malaise, die ook terug te lezen is in "Mevrouw Couperus".

Door de openheid over deze malaise en al haar gevoelens, is dit boek ook zo waardevol voor vrienden, familie, werkgevers et cetera. Ik ken zelf ook zo'n periode van malaise en ik zou bijna zeggen, welke "hetero van de homo" niet? In die fase kunnen we ons, in alles wat we doormaken, zo intens onbegrepen en alleen voelen.

Dankzij Marie-Louise kan hiervoor door dit boek zowel bij de "hetero van de homo" als bij de maatschappelijke, hulpverlenende, sociale en familiaire omgeving meer begrip ontstaan. Dat is beslist een grote waarde van dit boek: "Homoseksualiteit is geen keuze".

Persoonlijk ben ik blij, dat ik Marie-Louise Klomp vorig jaar heb leren kennen en hierdoor verder kennismaakte met dit boek. Ik kan dit boek niet anders dan aanraden voor een grote groep.

Lezen, zou ik zeggen, heb er oog voor in je omgeving, luister en praat erover!

dinsdag 18 augustus 2020