vrijdag 30 oktober 2020

Thuis; een lente in de herfst

Wat maakte
Dat ik accepteerde
Dat het was
Wat er was
Dat wat
Er niet was
Er niet was .....
Het brengt me uiteindelijk
Écht thuis bij mezelf

Je ontnam me
Bewust
Onbewust
Om samen
Écht samen
Het leven
Intens
En lang
Te leven.

Niet alleen
Een leven lang
Vanuit
Gedeelde
Maatschappelijke idealen
Dat is nog wel
Op de een of andere manier
Te herstarten
Mogelijk.

Nee, dat samen
In verbondenheid
Vanuit passie en liefde
Samen het leven
Een hecht
Ontwikkelend leven
Samen
Vanuit oprechte verbondenheid
Leven vorm te geven.

Dat start
Niet op 44
Dat weet je
Wat je echt
Voelde
Wist je
Ik niet
Vermoedde het
Kon toen niet weten.

Nu wijzer
Opgeladen
Weer thuis
Thuis bij mezelf
Het niet gedeelde
Achter me gelaten.
Mijn lef
En eigenheid
Hervonden.

Ga ik
Voor lente
In de herfst
Ga ik voor mijn ontdekken
Van de intense combinatie
Van warmte en sprankeling
Ga ik ontspannen
Bouwen aan
Wat toen niet kon zijn .....

 

Foto Helma Ketelaar


 

zondag 6 september 2020

Ruimte ervaren om overal jezelf te zijn

Met nog de tranen in mijn ogen en een goed gevoel in mijn lijf en hart, omdat ik net een realistisch, rakend en tegelijk ook een warm perspectief biedend boek heb gelezen, schrijf ik deze blog.

Dat ben ik niet is geschreven door Johnny Voesenek. Het boek ligt al even in mijn huis. Want door mijn relatie ervaring met iemand, die tijdens onze relatie dubde over zijn seksualiteit, is het ook een boek dat voor mij dichtbij voelt. Dat bleek ook toen ik het las.

Johnny Voesenek wil, zo staat op de achterkant van het boek te lezen, vanuit zijn onderwijsachtergrond jeugdboeken schrijven met educatieve en maatschappelijke thema's. Dit doel stelt hij zich, omdat hij de jeugd wil inspireren over thema's, die voor hen nog onbekend zijn.
Doorgaan, Johnny! is mijn eerste opmerking. Doorgaan, omdat je om te beginnen heel goed schrijft. Je neemt de lezer met huid, hart en haar mee in het verhaal. Ik had er eigenlijk geen tijd voor vandaag, maar móest gewoon wel doorlezen. Tijdens dat doorlezen in de laatste hoofdstukken, hield ik het ook niet droog
.
Geraakt door hoe Johnny Voesenek vanuit een jonger persoon de twijfels kan beschrijven over het uit de kast komen en alle, pas later door anderen opgemerkte, pesterijen beschreef. Hij laat voelen, wat dat met de gepeste doet. Johnny Voesenek laat ook de worsteling van de meelopers en andere betrokkenen zien. De diverse worstelingen zijn ook invoelbaar realistisch te lezen bij de ouders, de broer, de docenten, een moeder van een klasgenoot en ga zo maar door.

De kilte in en de worsteling van de hoofdpersoon zijn wat mij betreft rakend invoelbaar, terwijl er een warm vangnet ontstaat en blijkt. Dat is wat mij betreft ook de grote waarde van dit boek. Het geeft voor alle betrokkenen een perspectief hoe je hier, vanuit diverse "rollen", mee om kunt gaan.
Foto Helma Ketelaar
Dat ben ik niet kan jongeren helpen, die dubben over hun seksualiteit. Of over hun andere vorm van anders zijn dan de rest, want ook daar heeft deze auteur oog voor.

Dat ben ik niet is wat mij betreft voor iedere docent, ouder, vader, moeder, stiefvader, stiefmoeder, broer, zus, vriend, neef, nicht, buurman et cetera van waarde.

Als "hetero van de homo" ben ik ook bekend met ik die waarde.

Hoe fijn had het geweest, als mijn partner, plus die vele, vele andere partners, niet tijdens onze relatie had hoeven dubben over zijn seksualiteit.

Hoe fijn had het geweest als zovele partners niet na bijvoorbeeld 35 jaar huwelijk aan een hen dierbare heteropartner hoeven te vertellen, dat ze eigenlijk altijd al vermoedden en/of wisten dat ze mogelijk geen heteroseksuele gevoelens kennen en wel een heteroseksuele relatie zijn aangegaan. Lastig voor hen, ook zeer lastig en intens pijnlijk voor die heteropartner, de "hetero van de homo".
Dat ben ik niet maakt die, vaak jarenlange, worsteling van die later uit de kast komende partner voor de "hetero van de homo" naar mijn mening meer invoelbaar.

Denk niet dat die worstelingen in deze tijd niet plaatsvinden. Dus geef ruimte aan een ieder om zichzelf te zijn.
Laatst had ik nog contact met iemand, die lastig uit de kast kwam, omdat hij uit een gezin kwam, waar altijd gefulmineerd werd tegen homo's. Jaren later bleek zijn eigen moeder lesbisch .....

Johnny Voesenek, super bedankt voor jouw boek Dat ben ik niet!
Scholen, inclusief lerarenopleidingen; mooi leesvoer voor leerlingen en docenten, maatschappijleer et cetera et cetera en verder eigenlijk waardevol leesvoer voor iedereen.

Laten we samen naar een samenleving gaan, waarin we elkaar de ruimte geven om jong te ervaren wie we zijn en laten we dat dan ook leven.
Foto Helma Ketelaar

Johnny Voesenek
, daar kan in mijn ogen jouw Dat ben ik niet een grote bijdrage aan leveren.
Dank je wel!

donderdag 20 augustus 2020

'Dat zal niet gaan vrouwtje, want ik ben een homo!'

Voorjaar 1977 werd Marie-Louise voor haar gevoel door de bliksem getroffen. Ze leefde op dat moment een door haar gewenst leven: een jong gezin, een dochter in de luiers. Tot ze in die tijd op een avond van een gezellig feestje van vrienden met haar man thuiskwam. Tijdens een wat plagerig gesprek na die thuiskomst kreeg Marie-Louise tot haar verbijstering te horen van haar man: 'Ik ben een homo".

Deze schrik beleven meer mensen dan nu bekend is. Die onbekendheid maakt ook, dat je je als "hetero van de homo" heel erg alleen kunt voelen in de diepe verwarring, die na zo'n mededeling vaak ontstaat. Marie-Louise stond perplex en aan de vooravond van een lange, intense verwerkingsperiode. Een periode die ups en downs kent en lang kan duren.

Als er al iets over deze ervaring te lezen is, dan gaat het vaak over de uit de kast komende persoon. Het gaat niet over de meerdere jaren van verwarrende, diep rakende belevenissen van de "hetero van de homo".

Het doorléven zelf van deze belevenissen vraagt al moed; het met anderen delen nog veel meer. Het is dan ook een groot cadeau, dat Marie-Louise Klomp aan haar mede ervaringsgenoten, de "hetero van de homo" 's en hun omgeving geeft met haar debuutroman: "Homoseksualiteit is geen keuze"

Foto Helma Ketelaar

Marie-Louise heeft een journalistieke achtergrond en zij heeft net als Bettina von Kleist in "Mein Mann liebt einen Mann", die kwaliteit ingezet om het later uit de kast komen van haar man te verwerken.
In eerste instantie om zelf voor haar en haar toen acht maanden oude dochter met het leven door te kunnen. Hun leven weer kleur en warmte te geven. De vele teksten, die haar toen steunden, heeft ze een aantal jaren terug uitgewerkt tot dit indrukwekkende, moedige en waardevolle boek. Het doel dat ze hierbij voor ogen had, is om haar dochter mee te kunnen geven, hoe moeilijk haar beide ouders het in dit proces hebben gehad.

Nu het boek er is, is het een van de eerste documenten die vanuit een meerjarige ervaring van een ervaringsdeskundige is geschreven. Sophie Zijlstra schrijft in "Mevrouw Couperus" ook wel de belevenissen vanuit de "hetero van de homo". Dat zijn de ervaringen van een andere vrouw, over een kortere periode én niet van de auteur zelf.

In "Homoseksualiteit is geen keuze" staat echt de meerjarige ervaring van een jonge moeder, die opeens alleen verder moet, centraal. Verder "moet" met haar dochter en haar enorme "strijd" om die onverwachte, haar intens rakende ervaring van het later uit de kast komen van haar man een leefbare plaats te geven in haar leven.

Marie-Louise laat in het boek zien, dat ze ook probeert te begrijpen wat er in haar man is omgegaan.
Anderhalf jaar nadat haar man haar vertelde, dat hij homo is, landde de realiteit van de situatie pas echt bij Marie-Louise. Dat beschrijft ze invoelbaar in hoofdstuk 14 Augustus 1979. Daarin laat ze de lezer ervaren, dat de liefde in de relatie er langer kan zijn, dan de échte passie. Die intimiteit ontbreekt en hiermee feitelijk toch ook de basis van een relatie.

Dat het een rakende ervaring is, blijkt ook op bladzijde 115 van het boek. Hierin beschrijft Marie-Louise haar periode van serieuze malaise. Een malaise, die ook terug te lezen is in "Mevrouw Couperus".

Door de openheid over deze malaise en al haar gevoelens, is dit boek ook zo waardevol voor vrienden, familie, werkgevers et cetera. Ik ken zelf ook zo'n periode van malaise en ik zou bijna zeggen, welke "hetero van de homo" niet? In die fase kunnen we ons, in alles wat we doormaken, zo intens onbegrepen en alleen voelen.

Dankzij Marie-Louise kan hiervoor door dit boek zowel bij de "hetero van de homo" als bij de maatschappelijke, hulpverlenende, sociale en familiaire omgeving meer begrip ontstaan. Dat is beslist een grote waarde van dit boek: "Homoseksualiteit is geen keuze".

Persoonlijk ben ik blij, dat ik Marie-Louise Klomp vorig jaar heb leren kennen en hierdoor verder kennismaakte met dit boek. Ik kan dit boek niet anders dan aanraden voor een grote groep.

Lezen, zou ik zeggen, heb er oog voor in je omgeving, luister en praat erover!

dinsdag 18 augustus 2020

zondag 9 augustus 2020

Onderweg

De standaard
heeft me nooit geleken
van jongs af aan
me afgeschrikt.

Ik heb het
wel eens geprobeerd
een kans gegeven
dacht ik.

Ik dacht
dan te moeten vechten
om mijn zelfstandig leven
te leven.

Wel in diepe
innige verbondenheid
maar hoe dan
geen voorbeeld voor handen.

Wel vele relaties,
grote familie
sociale kring
zonder dat voorbeeld.

Jij viel niet op
de eerste dag
later zeker wel
in ons eerste gesprek.

Je was anders
ik voelde ruimte
ook onzekerheid
ben gesprongen.

Niet het gesprek 
de echte ontdekking
vanuit mezelf 
aangegaan.

Het leek 
me even
te bevrijden
van mijn puzzel.

Tot deze andere puzzel
alleen maar
bijna levenslang
me puzzelde.

Een puzzel
die steeds meer
niet passende stukjes
kende.


Stoppen
bevrijd
maar mijn puzzel
was er nog.

Ik weet wel
wat ik echt
heel echt
wil ervaren.

Die niet standaard
is er wel
voel ik nu
vraagt van mij.

Vraagt van mij
"to be and stay strong"
te genieten
van wie ik ben.

Me niet 
af te vragen
van wat
kan.

Mij kwetsbaar
in kracht en creatie
in warmte en gevoel
laten zien.

De kans creëren
zonder kracht 
kwaliteit en zichtbaarheid
te verliezen.

Dat hoeft niet
in een 
"dan dit?"
weet, voel ik nu.

Dat kan
in een "Ja, dit!"
dat gaat komen
op mijn pad.

Dank daarom
voor de les onderweg
waardoor ik nu
ben en ga gaan  .....
 

Foto Helma Ketelaar




dinsdag 4 augustus 2020

Geen weg terug

Vandaag, 4 augustus 2020, las ik in meerdere bronnen dat er weer meer gescheiden wordt. Dat komt in de vakantietijd vaker wat meer voor. Deze vakantietijd ligt wel in een hele bijzondere zomer.

Zo'n bericht brengt direct veel herinnering bij mij boven.
Ik ken die beslissing, dat gevoel, maar al te goed. Al langer wist ik diep van binnen, dat de relatie nooit zou kùnnen worden wat ik er echt in wilde beleven. Vertrouwen, passie naar mij toe, openheid, veiligheid, echte toekomst ....
Hoe vaak heb ik me niet afgevraagd, wanneer ik het dan toch zeker zou weten, als dat ultieme moment er is/was.
Ik heb geleerd, dat het er nog niet was, toen ik twijfelde. Op het moment zelf, is alles opeens heel helder, is mij gebleken. Heel helder, pijnlijk, en dan...
Bij mij volgde er een nacht van bedenken en denken. En hóe nú?  Lees maar:


 
Journaal – Sport – Journaal

Foto: Helma Ketelaar
Wakker, zooooooooo wakker
Getorpedeerd door een Gevoel
Dat ik een soort van had verwacht
Sport – Journaal – Sport

Hier is Het
NU, in deze N A C H T
Journaal – Sport – Journaal

Dat ik KAN denken
HIERBIJ kan Denken
Wat ik al niet bedacht heb!
Sport – Journaal –Sport

Niet wilde Denken
Nu wel moet Denken
Anders, is het te laat
Journaal – Sport – Journaal

Kijken, … ff kijken
Naar boven gelopen ……
IK DENK Alleen ……
Sport – Journaal –Sport

Breek IK dit op?
Óf, Word IK Gebroken?
Straks … is … HET ... Gebroken
Journaal – Sport – Journaal

Denkend in S T I L T E
NIET meer Voelend
Vormt het P L A N
Sport – Journaal –Sport

Licht
Plan
Gaan
Journaal – Sport – Journaal


Eerder gepubliceerd in Helma_blogt in de blogpost "De kracht van donker en weer licht worden".

dinsdag 14 juli 2020

De koek was op

Diep geraakt kreeg ik niet eens die pannenkoek
Foto Helma Ketelaar
Die pannenkoek
Buiten in de tuin toen
Op het campingbrandertje
Wat leuk had moeten zijn
Die pannenkoek kreeg ik niet meer
Niet meer
Heel
Zo maar niet meer heel uit de pan
Alleen maar .....in stukjes.....
Ondanks HBO koken
Het ging niet meer



Het ging niet meer
Voor mij
ging het niet meer
Toen was
de koek op...
Foto Helma Ketelaar

Bewerkt werk van 3-1-2019. Was samen in de blog als soort naschrift in de post  
"In stukjes"