Meer dan 20.000 gelezen blogposts ... wereldwijd!

In mijn leven maakte ik jarenlang wat mee, waar ik niet bekend mee was. Waar ik ook nergens over las. Wat ik moeilijk kon duiden, laat staan bespreekbaar maken. 

Ik ben niet de enige "hetero van de homo" weet ik nu, die jarenlang bewust of onbewust puzzelde over wat er gebeurde, wat er leefde in mijn relatie. In mijn geval was het niet altijd "té druk" zoals Prinses Diana ooit mooi verwoordde. Zoals ik het nu zie, voelde ik me meer als "vriendin" gezien en gewaardeerd dan als de partner waar ook steeds de passie voor gevoeld wordt. Voor mij is dat van belang in een relatie. Ik heb geleerd dat ik die passie voor mij wil voelen van mijn levenspartner in de relatie die beleef.

Nu weet ik dat ik steeds die passie zocht en mij in die zoektocht naar passie alleen voelde. En steeds meer onzeker. Echt op het laatst díep onzeker. Dat past niet bij mij, dat verwacht ook niemand van mij. Die onzekerheid groeide in de relatie en was mijzelf op het laatst ook echt wel duidelijk.
Ook dat is een gevoel, die groeiende diepe onzekerheid over jezelf, die ik herken bij de vele "hetero van de homo" 's, die ik de afgelopen jaren gesproken en ontmoet heb.

Mijn eerste lange relatie bleek voor mij niet langer passend door het praktiserend gedub van mijn levenspartner/man over zijn seksualiteit. Dat werd niet besproken. Er werd wel, zonder dat ik het wist, gedaan. Het speelde ook deels in de tijd dat HIV nog dodelijk was. Hierdoor was niet alleen het onderling vertrouwen in gevaar, maar ook nog eens mijn gezondheid! Zonder dat ik daar enig besef van had. Bedenk daarbij ... wij hadden ook een kind. ....

Wat had ik, al aan de start van deze relatie, graag meer geweten over het dubben van homoseksuelen over het wel of niet uit de kast komen. Hoe ze hun seksualiteit ervaren én hoe vaak er "gevlucht" wordt in een door henzelf of de omgeving meer geaccepteerde heteroseksuele relatie. Die "vlucht" is bijna altijd een geheim. Óók voor de partner. Zelfs voor de partner. Wat al een valse start op zich is. Want de diepste zielenroerselen worden en werden vaak niet gedeeld. Er is dikwijls een "verhaal" omheen.

Een aantal jaren na mijn scheiding ben ik weer meer gaan schrijven. Eerst vooral onder pseudoniem (Kerensa van der Douw) daarna meer onder mijn eigen naam.

Doordat ik steeds meer in contact kwam met andere "hetero van de homo" 's, die net als ik zochten naar meer informatie over wat ze meemaakten, of meegemaakt hadden, werd me duidelijk dat er nog weinig over geschreven en bekend is. Wel steeds meer over diegene die uit (later) uit de kast komt.
Begrijp me goed, dat is nog vaak heel lastig voor de persoon. Daar heb ik zeker begrip voor én ik zou willen dat onze maatschappij daar meer openheid in bood. Dat lijkt wel te ontstaan, maar hoe groot is dat ...?

Ondertussen is er voor en over de "hetero van de homo" vaak enkel in een bijzinnetje of klein onderdeel van een verhaal iets te lezen en/of te zien. Dat wat er te lezen of zien is, is zelden uitgediept.

Daarom ben ik, eerlijk gezegd met klamme handen, op 5 november 2016 begonnen aan dit blog. Wel zes jaar terug dus.

Begonnen met het schrijven vanuit mijn eigen ervaringen. Stapje voor stapje. Ook ik weet wat het is om te ervaren dat er een "geheim", dat niet van jou is, toch op jouw ervaringen rust. 

Maar mijn coachees en mijn mede "hetero van de homo" 's waardeerden en waarderen het. Én we kunnen het zo wat makkelijker delen met de mensen om ons heen. Want ... als wijzelf al niet kunnen vertellen en duiden wat we meemaken, hoe moeten anderen ons dan kunnen begrijpen in onze vaak vele twijfels, onzekerheid en diverse rollercoasters. Laat staan dat ze ons kunnen steunen. Die steun en die luisterende oren zijn wél welkom. Want meer dan regelmatig blijkt ook de eerstelijnszorg en de hulpverlening weinig op de hoogte van wat de "hetero van de homo" mee kan maken in zijn/haar leven. Hierdoor zijn onze persoonlijke kringen, inclusief collega's, leidinggevenden en HR- afdelingen van ons werk van belang.

Inmiddels wordt dit de 59ste blogpost van deze HeteroCoach blog. 

Een blog die inmiddels ruim 20.000 gelezen blogposts kent!

Dat had ik nooit gedacht en verwacht. Ben er wel blij mee, want hierdoor bereik ik mijn doel. De diverse rollercoasters, twijfels en onzekerheden van de "hetero van de homo" bekender maken. Waardoor er meer begrip, erkenning en herkenning in de maatschappij ontstaat én ... dat mogelijk de zich in een heterorelatie "verstoppende" homoseksueel ook begrijpt welke (geheime) puzzel hij/zij hierdoor bij een ander legt.

Dat bekender maken in de maatschappij had ik, onder meer door mijn taalkeuze, beperkt gezien tot Nederland, eventueel België en mogelijk wat mensen over de wereld die Nederlands lezen.

Dat heeft anders uit gepakt.

• het wordt meer gelezen dan ik had verwacht
• de eerste blogpost van 5 november 2016 is inmiddels ruim 2.900 keer gelezen
• de eerste drie blogposts zijn alle drie boven de 1.000 keer gelezen 
• de blogposts worden het meest in Nederland gelezen
• na Nederland volgen de VS, Duitsland, Frankrijk, het VK, Vietnam en nog vele andere landen

Fijn, dat er nu een digitale wereld bestaat, waardoor ook deze belevingen gedeeld kunnen worden.

Ik droom van een wereld, waarin iedereen in zijn jeugd openheid en vrijheid voelt om de eigen seksualiteit te ontdekken en van daaruit te leven.

Tot die tijd zal in Nederland en de wereld nog steeds het aantal "hetero van de homo" 's groeien.

Mijn wens is dat deze blogposts bijdragen tot begrip, erkenning, herkenning en empathie voor de "hetero van de homo" 's.

Met klamme handen begon ik mijn eerste post, met energie en groeiend lef ga ik hier mee verder.

Foto Gini Ketelaar

Dat kwartje ...

 

Toen vele grenzen,

vele van mijn grenzen,

veel te veel van mijn grenzen

toch echt

te ver waren overschreden.

Toen mijn vragen 

mijn vele vragen

steeds meer gingen rondzingen 

steeds meer onontkoombaar

terugkwamen.

Viel 

eindelijk

het kwartje

en 

raapte ik 

het

op

 ...

Foto: Helma Ketelaar

 

Gevangen in "jouw" geheim

De afgelopen weken is het me in diverse gesprekken met ervaren of ontdekkende "hetero van de homo" 's weer eens opgevallen, hoe zwaar "wij" het ervaren om met het geheim van de ander te dealen hebben en geacht worden dit te bewaren. Of het nu gaat om het geheim dat onze partner weet dat hij/zij eigenlijk geen heteroseksuele gevoelens kent, of dat deze dat vermoedt en/of erover twijfelt. 

Het is niet mogen delen van "jouw" geheim betekent een enorme belasting voor de 'hetero van de homo". 

Uit gevoel voor de ander én uit het gevoel, dat je nergens hierover begrip of wijsheid verwacht, wordt daar dan maar vaak mee gedeald. In onze samenleving is er immers weinig tot niets bekend over wat dit geheim, dat óók de "hetero van de homo" raakt in de relatie én in zijn of haar seksualiteit, voor een gecompliceerde rouw en puzzels oplevert. Dat speelt niet alleen tijdens het puzzelproces van de later uit de kast komende partner, dat leeft soms jaren later nog opeens weer.

Ik zal het wat concreter maken. 

Om de ervaringen, gevoelens en verwerkingen van de "hetero van de homo" meer bekend te maken, zal er openheid gegeven moeten worden over wat er beleefd, gevoeld en ervaren wordt door de doelgroep zelf.

Er zijn zeker kansen voor interviews en meer, echter als een "hetero van de homo" gevraagd wordt voor een interview, wordt hier vaak niet aan meegewerkt. 

De reden? Vaak vindt de #partner die later uit de kast komt dat niet fijn. Deze invloed loopt niet zelden via de kinderen. Ook voor onze kinderen is het dikwijls een precair proces, dat zij zelden kunnen delen met anderen. Dat geldt niet zelden ook onze volwassen kinderen, die een en ander best kunnen invoelen. Wij zien ze vaak schaken tussen de ouders en zij houden het "geheim" regelmatig dan maar liever intern. 

Samen  met de partner een interview geven gaat nog wel eens. Daarin komen zelden tot nooit de diepere gevoelens van de "hetero van de homo" aan de orde.

Het geheim moeten houden werkt ook dichterbij door. Hoe dikwijls is er geen druk op de "hetero van de homo" om:

• Niet te vertellen aan de kinderen 
• Niet te vertellen aan jouw of zijn/haar familie. 
• Niet te vertellen aan jouw, of zijn/haar vriendinnen/vrienden, 
• Niet te vertellen op de sport
• Niet te vertellen op je werk
• En ga zo maar door ....

Tegelijk is wel vertellen goed voor de verwerking, àls het begrepen wordt. Doordat wat de "hetero van de homo" te verwerken heeft niet bekend is, zelfs in de boeken van mijn huidige mijn module over "Seksuele vorming" wordt hier met geen woord over gerept. Er is echt onderzoek en bekendheid nodig.

Ondanks de geheimen zie je toch moedige mensen naar buiten komen, zoals Marie-Louise Klomp met haar boek Homoseksualiteit is geen keuze en Tiny in de uitzendingen van Ouders uit de kast en ook Erik Reissenweber met Help! Mijn vrouw komt uit de kast.

Zelf weet ik ook hoeveel drempels ik in de jaren ín de relatie én de 18 jaar daarna heb genomen. Het is ook niet verwonderlijk, dat mijn eerste blogpost voor HeteroCoach Ook als blogger als "Hetero van de Homo" uit de kast  inmiddels ruim 2.500 keer gelezen is.

Wat ik wel merk en van de andere moedige "hetero van de homo" 's geleerd heb, dat het respectvol delen van je verhaal met alle emoties, die er ook bij horen, enorm goed voor jezelf is én voor de anderen die denken dat ze de enige "hetero van de homo" zijn.

Uiteindelijk dealen we vaak in een diepe eenzaamheid met een intens verdriet over deze relatie, die ons opzadelt en/of opzadelde met het diepe gevoel van:  "Helaas niet voor mij"

Foto Helma Ketelaar

Durf te vertellen! Juist je kwetsbare verhalen hebben waarde...

Te lang heb ik een schijn openheid gehanteerd. Te lang dacht iedereen veel van mij te weten. Zo'n outgoing open vrouw.... Ja, ja, dus niet. Ik ben door hoe het leven liep een kampioen in open lijken en dat binnen houden, wat binnen leek te moeten blijven.
Dat was niet goed voor mij. Ook mijn lijf ging toch een keer reageren en pas jaren later heb ik meer openheid, eerst via mijn pseudoniem Kerensa van der Douw, gegeven. Eerst in een interview in het jubileum magazine van Orpheus. Dat was nog een soort van veilig. Een interview in mijn eigen tuin.

Tijdens de Roze Zaterdag in Maastricht 2015 nam ik deel aan een open gesprek op de kade van de Maas met mede lotgenoten, andere bloedgroepen, van Orpheus. Voor het eerst deed ik vanuit de heteropartners en publiek een deel van mijn verhaal.  Orpheus, zo staat op de site, "wil de problematiek van homo-/biseksualiteit in man-vrouwrelaties bespreekbaar maken en richt zich op mensen in een man-vrouwrelatie zoals huwelijk, man-vrouwpartnerschap of samenwonen van een man en een vrouw, maar ook op hen die dit overwegen en op alle anderen die zich verwant voelen met deze problematiek." 

De treinreis naar Maastricht kan ik me nog goed herinneren. Ik was vastberaden. Ook wat gespannen. Zeker benieuwd hoe op mijn deel van het "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" gereageerd zou worden. Het was immers een echte Roze Zaterdag.
Wij vertelden vanuit de verschillende groepen (lesbische, homoseksuele en heteroseksuele) vanuit onze ervaring met het "later uit de kast komen in een heterorelatie".
Tijdens ons gesprek was er veel belangstelling. Echte belangstelling. Mensen die bleven luisteren. Die geraakt waren. Een mannelijke luisteraar viel extra op. Hij stond bijna gebiologeerd te luisteren. Dat raakte mij weer. Na afloop hebben we nog een prachtig gesprek gevoerd.

Hij was thuis op zijn negentiende verdrietig. Zijn moeder vroeg hem, of het slecht ging op school. Hij vertelde haar, dat dat niet de reden van zijn verdriet was. Of het door een meisje kwam? Ook niet. Zijn moeder begreep toen, dat het om een jongen ging. Dat was een enorme opluchting voor hem. Hij kon zichzelf zijn. Inmiddels is hij ruim 50 en beseft hij regelmatig wat de waarde van dat gesprek met zijn moeder was en is. 
Op die Roze Zaterdag op die kade in Maastricht was hem dat door onze verhalen, onze echte eigen verhalen, weer meer duidelijk geworden. Dat had hem geraakt. Dit "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" was hem en een eventuele vrouw bespaard gebleven. Daar was hij zijn moeder intens dankbaar voor. Ik was hem dankbaar voor het mooie gesprek. 
En nog meer, dan allang voor mijn eigen "Hetero van de Homo" ervaring, was ik doordrongen van het feit, dat het zo ontzettend belangrijk is om als opgroeiende jongere de ruimte te krijgen en te ervaren om je eigen seksualiteit te ontdekken en te beleven.

Stap voor stap gaat uit de kast komen en ook stap voor stap gaat erkennen en openheid bij de "Hetero van de Homo". De scheiding was er ook in mijn geval niet zomaar. De liefde was en is niet over. Maar als Hetero bleek ik seksueel niet altijd te kunnen geven wat mijn echtgenoot echt verlangde. Ik heb later ervaren, dat dat omgekeerd ook zo was.

Open zijn is dan best lastig. Voelt kwetsbaar. Nog altijd wel. Openheid is ook belangrijk en kan van echte waarde zijn. 

Vandaar dat ik vandaag verrijkt werkt met een mooi, kort en kwetsbaar filmpje. Door op vakantie te delen, hoe mijn leven was gelopen. Begreep een vriend, die ik daar ontmoette, dat waardevol is om dit filmpje Understanding met me te delen. Inmiddels heb het korte filmpje meerdere malen bekeken. De (h)erkenning en de kwetsbaarheid raakt me.

In Understanding herken ik het verhaal van de luisteraar van de Roze Zaterdag in Maastricht. Zo waardevol als ouders echt en open kijken naar hun kinderen. Ook al gaan ze een andere weg, dan de ouders eerst verwachten/hoopten/dachten. 
Krachtig als ouders op hun eerste gedachten terugkomen en hun kind de geaccepteerde ruimte tonen om zichzelf te zijn. Voor de zoon, in dit geval, van belang. Het voorkomt ook een pijnlijk verband als een heterorelatie, waar liefde is, maar de onderlinge seksualiteit nu eenmaal niet echt klopt. Dat is pijnlijk en lastig voor beiden.

Mooi, dat dit filmpje Understanding er is.

Fijn, dat ik durf te vertellen. Dat lucht me op.

Mooi, dat een vriend laat zien mijn verhaal te hebben begrepen. 

Hij "trakteert" me op deze film. 

Ik deel dit waardevolle document graag met jullie.

Deel het verder, dat kan diverse betrokkenen steunen.