Ruimte ervaren om overal jezelf te zijn

Met nog de tranen in mijn ogen en een goed gevoel in mijn lijf en hart, omdat ik net een realistisch, rakend en tegelijk ook een warm perspectief biedend boek heb gelezen, schrijf ik deze blog.

Dat ben ik niet is geschreven door Johnny Voesenek. Het boek ligt al even in mijn huis. Want door mijn relatie ervaring met iemand, die tijdens onze relatie dubde over zijn seksualiteit, is het ook een boek dat voor mij dichtbij voelt. Dat bleek ook toen ik het las.

Johnny Voesenek wil, zo staat op de achterkant van het boek te lezen, vanuit zijn onderwijsachtergrond jeugdboeken schrijven met educatieve en maatschappelijke thema's. Dit doel stelt hij zich, omdat hij de jeugd wil inspireren over thema's, die voor hen nog onbekend zijn.
Doorgaan, Johnny! is mijn eerste opmerking. Doorgaan, omdat je om te beginnen heel goed schrijft. Je neemt de lezer met huid, hart en haar mee in het verhaal. Ik had er eigenlijk geen tijd voor vandaag, maar móest gewoon wel doorlezen. Tijdens dat doorlezen in de laatste hoofdstukken, hield ik het ook niet droog
.
Geraakt door hoe Johnny Voesenek vanuit een jonger persoon de twijfels kan beschrijven over het uit de kast komen en alle, pas later door anderen opgemerkte, pesterijen beschreef. Hij laat voelen, wat dat met de gepeste doet. Johnny Voesenek laat ook de worsteling van de meelopers en andere betrokkenen zien. De diverse worstelingen zijn ook invoelbaar realistisch te lezen bij de ouders, de broer, de docenten, een moeder van een klasgenoot en ga zo maar door.

De kilte in en de worsteling van de hoofdpersoon zijn wat mij betreft rakend invoelbaar, terwijl er een warm vangnet ontstaat en blijkt. Dat is wat mij betreft ook de grote waarde van dit boek. Het geeft voor alle betrokkenen een perspectief hoe je hier, vanuit diverse "rollen", mee om kunt gaan.

Foto Helma Ketelaar

Dat ben ik niet kan jongeren helpen, die dubben over hun seksualiteit. Of over hun andere vorm van anders zijn dan de rest, want ook daar heeft deze auteur oog voor.

Dat ben ik niet is wat mij betreft voor iedere docent, ouder, vader, moeder, stiefvader, stiefmoeder, broer, zus, vriend, neef, nicht, buurman et cetera van waarde.

Als "hetero van de homo" ben ik ook bekend met ik die waarde.

Hoe fijn had het geweest, als mijn partner, plus die vele, vele andere partners, niet tijdens onze relatie had hoeven dubben over zijn seksualiteit.

Hoe fijn had het geweest als zovele partners niet na bijvoorbeeld 35 jaar huwelijk aan een hen dierbare heteropartner hoeven te vertellen, dat ze eigenlijk altijd al vermoedden en/of wisten dat ze mogelijk geen heteroseksuele gevoelens kennen en wel een heteroseksuele relatie zijn aangegaan. Lastig voor hen, ook zeer lastig en intens pijnlijk voor die heteropartner, de "hetero van de homo".
Dat ben ik niet maakt die, vaak jarenlange, worsteling van die later uit de kast komende partner voor de "hetero van de homo" naar mijn mening meer invoelbaar.

Denk niet dat die worstelingen in deze tijd niet plaatsvinden. Dus geef ruimte aan een ieder om zichzelf te zijn.
Laatst had ik nog contact met iemand, die lastig uit de kast kwam, omdat hij uit een gezin kwam, waar altijd gefulmineerd werd tegen homo's. Jaren later bleek zijn eigen moeder lesbisch .....

Johnny Voesenek, super bedankt voor jouw boek Dat ben ik niet!
Scholen, inclusief lerarenopleidingen; mooi leesvoer voor leerlingen en docenten, maatschappijleer et cetera et cetera en verder eigenlijk waardevol leesvoer voor iedereen.

Laten we samen naar een samenleving gaan, waarin we elkaar de ruimte geven om jong te ervaren wie we zijn en laten we dat dan ook leven.

Foto Helma Ketelaar

Johnny Voesenek, daar kan in mijn ogen jouw Dat ben ik niet een grote bijdrage aan leveren.

Dank je wel!

Durf te vertellen! Juist je kwetsbare verhalen hebben waarde...

Te lang heb ik een schijn openheid gehanteerd. Te lang dacht iedereen veel van mij te weten. Zo'n outgoing open vrouw.... Ja, ja, dus niet. Ik ben door hoe het leven liep een kampioen in open lijken en dat binnen houden, wat binnen leek te moeten blijven.
Dat was niet goed voor mij. Ook mijn lijf ging toch een keer reageren en pas jaren later heb ik meer openheid, eerst via mijn pseudoniem Kerensa van der Douw, gegeven. Eerst in een interview in het jubileum magazine van Orpheus. Dat was nog een soort van veilig. Een interview in mijn eigen tuin.

Tijdens de Roze Zaterdag in Maastricht 2015 nam ik deel aan een open gesprek op de kade van de Maas met mede lotgenoten, andere bloedgroepen, van Orpheus. Voor het eerst deed ik vanuit de heteropartners en publiek een deel van mijn verhaal.  Orpheus, zo staat op de site, "wil de problematiek van homo-/biseksualiteit in man-vrouwrelaties bespreekbaar maken en richt zich op mensen in een man-vrouwrelatie zoals huwelijk, man-vrouwpartnerschap of samenwonen van een man en een vrouw, maar ook op hen die dit overwegen en op alle anderen die zich verwant voelen met deze problematiek." 

De treinreis naar Maastricht kan ik me nog goed herinneren. Ik was vastberaden. Ook wat gespannen. Zeker benieuwd hoe op mijn deel van het "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" gereageerd zou worden. Het was immers een echte Roze Zaterdag.
Wij vertelden vanuit de verschillende groepen (lesbische, homoseksuele en heteroseksuele) vanuit onze ervaring met het "later uit de kast komen in een heterorelatie".
Tijdens ons gesprek was er veel belangstelling. Echte belangstelling. Mensen die bleven luisteren. Die geraakt waren. Een mannelijke luisteraar viel extra op. Hij stond bijna gebiologeerd te luisteren. Dat raakte mij weer. Na afloop hebben we nog een prachtig gesprek gevoerd.

Hij was thuis op zijn negentiende verdrietig. Zijn moeder vroeg hem, of het slecht ging op school. Hij vertelde haar, dat dat niet de reden van zijn verdriet was. Of het door een meisje kwam? Ook niet. Zijn moeder begreep toen, dat het om een jongen ging. Dat was een enorme opluchting voor hem. Hij kon zichzelf zijn. Inmiddels is hij ruim 50 en beseft hij regelmatig wat de waarde van dat gesprek met zijn moeder was en is. 
Op die Roze Zaterdag op die kade in Maastricht was hem dat door onze verhalen, onze echte eigen verhalen, weer meer duidelijk geworden. Dat had hem geraakt. Dit "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" was hem en een eventuele vrouw bespaard gebleven. Daar was hij zijn moeder intens dankbaar voor. Ik was hem dankbaar voor het mooie gesprek. 
En nog meer, dan allang voor mijn eigen "Hetero van de Homo" ervaring, was ik doordrongen van het feit, dat het zo ontzettend belangrijk is om als opgroeiende jongere de ruimte te krijgen en te ervaren om je eigen seksualiteit te ontdekken en te beleven.

Stap voor stap gaat uit de kast komen en ook stap voor stap gaat erkennen en openheid bij de "Hetero van de Homo". De scheiding was er ook in mijn geval niet zomaar. De liefde was en is niet over. Maar als Hetero bleek ik seksueel niet altijd te kunnen geven wat mijn echtgenoot echt verlangde. Ik heb later ervaren, dat dat omgekeerd ook zo was.

Open zijn is dan best lastig. Voelt kwetsbaar. Nog altijd wel. Openheid is ook belangrijk en kan van echte waarde zijn. 

Vandaar dat ik vandaag verrijkt werkt met een mooi, kort en kwetsbaar filmpje. Door op vakantie te delen, hoe mijn leven was gelopen. Begreep een vriend, die ik daar ontmoette, dat waardevol is om dit filmpje Understanding met me te delen. Inmiddels heb het korte filmpje meerdere malen bekeken. De (h)erkenning en de kwetsbaarheid raakt me.

In Understanding herken ik het verhaal van de luisteraar van de Roze Zaterdag in Maastricht. Zo waardevol als ouders echt en open kijken naar hun kinderen. Ook al gaan ze een andere weg, dan de ouders eerst verwachten/hoopten/dachten. 
Krachtig als ouders op hun eerste gedachten terugkomen en hun kind de geaccepteerde ruimte tonen om zichzelf te zijn. Voor de zoon, in dit geval, van belang. Het voorkomt ook een pijnlijk verband als een heterorelatie, waar liefde is, maar de onderlinge seksualiteit nu eenmaal niet echt klopt. Dat is pijnlijk en lastig voor beiden.

Mooi, dat dit filmpje Understanding er is.

Fijn, dat ik durf te vertellen. Dat lucht me op.

Mooi, dat een vriend laat zien mijn verhaal te hebben begrepen. 

Hij "trakteert" me op deze film. 

Ik deel dit waardevolle document graag met jullie.

Deel het verder, dat kan diverse betrokkenen steunen.