De ex-man van Mieke kwam twee keer uit de kast
‘Hij had het nodig om van mij te horen dat hij geen hetero was’
Mieke
is een vrolijke vrouw, begin vijftig. Ze woon in Steenwijk in de provincie
Overijssel. Samen met haar partner Jos heeft ze vijf kinderen. Ze is gelukkig.
Nu. Want zowel Jos als zijzelf hebben meegemaakt dat vorige partners uit de
kast kwamen.
‘Toen
mijn ex-partner Sander ging samenwonen met een man stuurde ik Jos een bericht
omdat hij hetzelfde heeft moeten doormaken. Zijn ex was een studievriendin van
mij bij verpleegkunde en bleek na jaren huwelijk met een vrouw verder te willen
gaan. Toen ik Jos vertelde Sander een relatie wilde met een man zei hij: dat is
bizar, het lijkt wel het script van een slechte film.’
Ervaringen uitwisselen
Het
tweetal sprak een paar keer af in Zwolle. Om uit eten te gaan, ervaringen uit
te wisselen. Maar al snel sloeg ook de liefdesvonk over. ‘Ik was helemaal niet
op zoek naar een relatie. Als je iets is overkomen als een partner die homo
blijkt te zijn, dan moet je eigenlijk vooral tijd nemen voor jezelf. Maar toen
ik verliefd werd op Jos, dacht ik, als het goed voelt moet je ook niet weglopen
voor de liefde.’
Dat
beide partners hetzelfde hadden meegemaakt schiep onmiddellijk een band. Mieke
moet lachen. ‘Je weet wat de ander heeft doorgemaakt, dus ook wat hij nodig
heeft. Als er tijdens een vakantie verdriet boven kwam drijven over het plotselinge
in rook opgaan van je oude leven, dan kan dat er gewoon zijn. Jos en ik hadden
min of meer dezelfde behoeften. Ik wilde weer als vrouw gewaardeerd worden en
Jos als man. Die drang is veel sterker dan bij mensen die niet iets
soortgelijks hebben meegemaakt, juist omdat het er eerder aan ontbrak.
Seksualiteitsbeleving is onderbelicht in onze maatschappij. Mensen hebben veel
wisselende contacten, ja, maar er wordt weinig gesproken over hoe je écht
intiem moet zijn met iemand waar je van houdt. Pas op het moment dat je niet
wordt gewaardeerd om je vrouwelijkheid voel je wat ontbreekt. En omgekeerd. Vanwege
dat diepgaande begrip kunnen Jos en ik elkaar nu heel mooi aanvullen.’
Twee keer uit de kast
In
het dagelijks leven werkt Mieke als beleidsmedewerker Wmo (Wet maatschappelijke
ondersteuning) bij een gemeente. Ze regelt de inkoop van begeleiding en huishoudelijke
hulp voor mensen met een beperking, bemoeit zich met gemeentelijke
collegevoorstellen en beheert een budget van miljoenen euro’s. ‘Dat werk gaat
uiteindelijk om mensen,’ vertelt ze. ‘Aanbestedingsprocedures kunnen hard en
onpersoonlijk zijn. Als iemand opeens weg moet bij zijn dagbestedingsplek bij
het dolfinarium in Harderwijk omdat aanbieders het niet eens zijn met de eisen
van de gemeente, dan raakt dat je. Juist voor zulke mensen probeer ik de zaken
zo goed mogelijk te regelen.’
Haar
ex-man Sander is tot twee keer toe uit de kast gekomen voor duidelijk was dat
hij niet op vrouwen viel. ‘De eerste keer waren de kinderen nog klein. Dat is
inmiddels meer dan twintig jaar geleden. Hij wilde liever niet dat ik het daar
met vrienden of familie over had. We zijn wel samen bij een lesbische vriendin
op bezoek geweest om erover te praten. De kastdeur ging op een gegeven moment
weer dicht. De man waar hij toen verliefd op was heeft hij nooit meer gezien.’
Jaren
van samen de draad oppakken volgden. Later werd Sander gediagnosticeerd met
multiple sclerose (MS) en moest het koppel een andere manier leren om voor
elkaar te zorgen. Mieke is even stil, denkt na: ‘Als zoiets gebeurt ga je een
heel andere strijd aan en probeer je nieuwe manieren te vinden om voor elkaar
te zorgen.’
Op zoek
In
2014 werd Sander voor een tweede keer verliefd op een man. Mieke, inmiddels een
burn-out verder, naar de psycholoog geweest, worstelend met allerlei eigen
onzekerheden, geeft dit keer niet zo gemakkelijk toe. ‘Ik ging er toen niet mee
akkoord om weer die kastdeur dicht te trekken. We zijn samen op zoek gegaan
naar wat er voor ons zou werken. Samenblijven, liefjes erbij nemen, uit elkaar
gaan, we zijn zelfs nog samen op reis geweest naar Zuid-Afrika. Alle opties
zijn langsgekomen. Maar op een gegeven realiseerde ik me: Sander is gewoon geen
hetero.’
Dat
moment herinnert ze zich glashelder. Met de wasmand in haar handen, op de trap
van de gezamenlijke gezinswoning in Zeewolde. ‘Ik denk dat hij het nodig had om
het van mij te horen. Toen vertelde hij eerlijk met een man door het leven te
willen. Toen zei ik: dan wil ik ook een echte heteroman om mee samen te zijn.’
Boos en verdrietig
Mieke
voelt zich verraden. Niet door Sander, maar door de situatie. ‘Iemand als Sander
die zich jarenlang voordoet als iemand die hij niet is. Dat is toch verdrietig?
Zo moeilijk is het in Nederland dus nog om uit de kast te komen.’
Maar
in het reine komen met haar eigen gevoelens had ook nog voeten in de aarde. Mieke:
‘Natuurlijk ben ik ook wel boos geweest. Verdrietig. Maar ik heb al die tijd
gedacht, ik moet hier zélf ook zo goed mogelijk uit zien te komen. Ik kon het
in die periode alleen aan mijn vriendinnen vertellen. We hebben er een jaar
over gedaan om erachter te komen hoe we verder zouden gaan. We hadden immers
ook twee mooie kinderen samen. We hebben het aan de familie verteld voordat we
samen kerst gingen vieren.’
Een
moment koortsig van de samengebalde spanning, herinnert Mieke zich: ‘Het voelde
een beetje alsof je onderweg bent naar je eigen kruisiging. In die periode merk
je of mensen open staan voor veranderingen of niet. Aangezien ik zelf nog
midden in het proces zat, was het moeilijk om intieme vragen te beantwoorden.
Doordat Sander en ik dit allemaal samen deden en vertelden, steunden mensen om
ons heen ons in de jaren erna. En nu nog steeds.’
Tot
op de dag van vandaag heeft Mieke een goed en liefdevol contact met haar ex.
Hij woont nu samen met een nieuwe partner, de kinderen zijn inmiddels
twintigers en ze gaan heel amicaal met elkaar om. ‘Terugkijkend was de relatie
met Sander vooral heel functioneel,’ besluit Mieke nadenkend. ‘Dat werkte in
zekere zin prima, we hebben veel dingen samen gedaan. Ik begreep sommige dingen
gewoon niet die ik nu wel kan plaatsen. Ik denk dat gevoel te weinig een plek heeft
gehad omdat die kastdeur maar dicht bleef. In mijn huidige relatie kan ik
zeggen wat ik voel en zijn wie ik ben. Daar zit voor mij de grootste winst.’
Alle
namen in dit stuk zijn gefingeerd. De echte namen van de betrokkenen zijn bij
de schrijver bekend.
 |
Foto: Helma Ketelaar
|
