Een reflectie over mijn "Hetero van de Homo" proces

Verwerking en groei gaan in fases. Dat is waardevol, want niet alles kan blijkbaar tegelijk.
Medio oktober 2016 was ik op de Kick-off van het Midzomergrachtfestival dat in juni 2017 als thema heeft: de relatie van genderdiversiteit en kinderen. Over dat thema heb ik wel even moeten nadenken. Ik wil graag tijdens dit festival weer een avond voor de "Hetero van de Homo" organiseren. Dat is me in 2016 goed bevallen en ik vind het belangrijk om de situatie van de "Hetero van de Homo" zichtbaar te maken. In de afgelopen tijden heb ik vele "Hetero van de Homo" 's ontmoet en er veel over gelezen en gezien. Wij delen allen, dat onze geliefde in/uit onze heterorelatie "Later uit de kast kwam", of soms nog komt, of hierover dubt. Zo precies als het er staat, is het vaak.
In mijn situatie luisterden we tijdens onze relatie regelmatig samen naar de Rolling Stones, dus ook naar "Waiting on a friend".  En heel diep van binnen voelde ik dan een intens verdriet en grote verwarring.

Het "Later uit de kast komen" is een diepingrijpend proces. Lastig en soms ook ongrijpbaar voor degene die uit de kast komt. Zeker ook lastig en diepingrijpend voor de "Hetero van de Homo". Ik merk zelf en bij andere "Hetero van de Homo" 's dat herkenning en erkenning van groot belang is voor onze verwerking. Dus ook voor het weer verder oppakken van ons heteroleven.

Laat ik voor mezelf spreken. Ik was diep geraakt in mijn diepste zijn. Mijn vrouw zijn, mijn seksualiteit. Ik was er zo zenuwachtig van geworden, dat ik geen pannenkoek meer heel uit de pan kreeg. Letterlijk.... En dat na twee jaar koken op een HBO Diëtetiek opleiding. Koken kan ik echt wel!

Ik zag mijn partner zijn weg gaan en mijn zoon relaties ontdekken, terwijl ik nog natrillend alleen thuis zat. Eerlijk gezegd nog niet beseffend, wat er allemaal te verwerken was. Dat kwam pas jaren later. Ook doordat mijn zoon (toen 19 jaar) op gegeven moment letterlijk niet wist of hij alleen een hele nare tijd tegemoet ging of daarin ook de dood in de ogen ging kijken/keek. Dat laatste bleek en blijkt gelukkig niet zo.

Terwijl ik mezelf na de scheiding weer oppakte en me weer openstelde voor een ontmoeting van een eventuele nieuwe partner, was het dus wel een dubbele, pittige periode. Door de avond voor te bereiden voor 19 juni, die ik tijdens het Midzomergracht festival organiseer, ben ik aan het denken gezet, hoe ik dat in die tijd gedaan heb. Terwijl ik samen met mijn zoon tijdens zijn gezondheidsproces musiceerde, hij aan de piano en ik als eerste sopraan..

Naast deze intense emoties was ik ook op zoek en onderweg naar mezelf. "Mijn tweede jeugd", zei ik vaak. En ik deed of ik het geweldig vond. Nu vraag ik me regelmatig af, of ik deze verwarring wel goed gecombineerd heb met mijn wens er altijd echt voor mijn jong te zijn.
Hij zegt van wel. Ook al was het ook wel eens verwarrend voor hem. Zeker in die eerste tijd ook voor hem ongrijpbaar. Gelukkig gingen en gaan we de weg nog steeds samen.
Door het organiseren van de avond ""Hetero van de Homo": Hoe kleurt dit je ouderschap?"

denk ik hier veel over na. Praat er soms met mijn inmiddels wel echt volwassen zoon over en ook met andere "Hetero van de Homo" 's. Probeer me dan voor te stellen, hoe ik als negentienjarige dochter mijn eigen ontdekkende gedrag had beleefd......

Herken je dit als "Hetero van de Homo" of wil je er gewoon meer over weten? Pak je kans om dit te bespreken in De Kargadoor op 19 juni 2017 tijdens het Midzomergracht festival.

Hoe dieprakend mijn reflecties soms ook zijn

hoe vreemd het misschien ook klinkt

al deze ervaringen hebben mijn leven ook verrijkt

mijn band met mijn zoon verdiept

mezelf dichter bij mijn diepste zelf gebracht.

Ben ik wel de gescheiden "Hetero van de Homo" - moeder die ik wil zijn?

Als ik eerlijk ben, heb ik me bovenstaande niet altijd echt afgevraagd. Dat lukt ook niet allemaal tegelijk in zo'n verwarrend proces. Ook al wist ik diep van binnen al jaren, dat ik die stap moest en ging zetten. De echte scheiding kwam hard en diep aan. In eerste instantie vulde dat al mijn gedachten.

Foto Helma Ketelaar

 

 

 

We hadden het wel een beetje doorgesproken hoe we het aan onze zoon gingen vertellen. Toen puntje bij paaltje kwam, stond ik er alleen voor en heb ik er op dat moment voor gekozen om er een tweetrapsraket van te maken. Eerst de scheiding. Later kwam de vraag van mijn zoon. "Hee, Helma, dat is volgens mij niet het hele verhaal, dat van dat uit elkaar gegroeid zijn." Ik kon niet anders dan dat beamen en zeggen dat zijn vader hem meer zou vertellen, als het moment daar was.

Terwijl ik dat nu tik, besef ik heel goed, dat dit geen schoonheidsprijs verdient. Hoewel ik het verhaal wel bij de persoon gelaten heb, zal ik maar zeggen.

Foto Helma Ketelaar

Van het moeder worden, kreeg ik ook pas echt een beeld, toen ik het was. Dat geldt eigenlijk ook voor mijn rol als gescheiden moeder. Waarbij het feit dat ik toen "Hetero van de Homo" gescheiden moeder werd ook zeker invloed had en heeft.

Reken maar, dat mijn zoon na een aantal maanden toch flink moest wennen aan zijn moeder, die bevestiging zocht in haar "zijn".

Het is niet waar, dat ik hier steeds veel over nadacht of gedacht heb. Het leven heeft me die rust de afgelopen jaren ook beslist niet gegeven.

Vorig jaar kwam ik een boek tegen, dat me hierover tot nadenken aanzette. Daar ben ik tot de dag van vandaag blij mee. Het boek staat al maanden zichtbaar voor de andere boeken geplaatst in mijn boekenkast. Wetend dat ik erover ga schrijven. Niet wetend wanneer.

Nu dus.

Over welk boek gaat het dan? Over "Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best. Het kan maar duidelijk zijn. En duidelijk is die titel! Die kwam ook binnen bij me. Dat boek moest ik kopen en lezen. Dat is gebeurd en het geeft me nog steeds telkens weer stof tot nadenken. Naar aanleiding van het lezen van dit boek, heb ik er ook met mijn zoon een gesprek over gehad. Er zullen er nog wel meer volgen. 

Foto Helma Ketelaar

Ik had er ook weinig voorbeelden van. Hoe was ik een goede gescheiden moeder? Voorbeelden van hoe een gescheiden "Hetero van de Homo" moeder als bewuste moeder in haar nieuwe situatie verder gaat, had ik al helemaal niet. 

Er was zoveel turbulentie in me en het leven bracht me nog zoveel andere turbulentie tegelijk, dat... ik deed mijn best en had het vast beter kunnen doen.

"Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best biedt 20 verhalen van volwassenen over de scheiding van hun ouders. Geen verhalen van een pagina, maar echte verhalen over zo'n zeven tot tien pagina's per verhaal verspreid. Én hierbij komt ook een later uit de kast kom scheiding voor. Rijk om zoveel verschillende ervaringen vanuit de inmiddels volwassen kinderen te kunnen lezen. Wat mij betreft een aanrader voor ieder die dit ergens raakt.

Uit dit boek blijkt wel weer, ieder scheidingsproces kent zijn eigen dynamiek en verloop.
Het blijft belangrijk hierin zo goed mogelijk oog te houden, of later te gaan houden, voor hoe de scheiding onze kinderen raakt. "Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best kan je hierbij naar mijn idee goed ondersteunen.

Dankzij "Hun scheiding, mijn leven"

ben ik meer dan eerst op weg

om bewust de gescheiden "Hetero van de Homo"- moeder te zijn, 

die ik wil zijn of misschien eigenlijk wil worden.