Herkenbare rollercoasters

Het waren bijzondere weken deze zomer.
Ik begin bij de afgelopen weken, waarin er diverse nieuwe contacten met "Hetero van de Homo"-lotgenoten ontstonden. Waardevol en ook rakend.

Via een nieuwe bezoekster van de Meets en Greets in Den Bosch werd ik getipt voor het boek "Homoseksualiteit is geen keuze". Een over "ons" de "Hetero van de Homo" en debuutroman van Marie-Louise Klomp.

Debuutroman Marie-Louise Klomp

Het boek heb ik in bestelling en Marie-Louise heb ik inmiddels uitgebreid gesproken.

Dan blijkt direct ook weer aan de ene kant het enorme begrijpen en aan de andere kant de weer opnieuw ontstane rollercoaster in ons beiden.

Voor wie het beleven van het Later uit de kast komen van de eerder gedachte heteropartner niet kent...... Zo denk je als "Hetero van de Homo" dat je nu al die hobbels van de achtbaan wel kent óf je stuit zomaar onverwacht op een nieuw soort achtbaan beleving. Vaak waardevol en ook weer heel intens.

Marie-Louise Klomp heeft daarover van de week inmiddels twee blogs over geschreven. Zij schreef zowel een brief aan haar ex, als een blog over haar rollercoaster beleving van deze week.

Als ik het boek gelezen heb, volgt hierover beslist nog meer. Dat zal ergens in september worden.

Inmiddels vordert mijn scriptie ook én heb ik deze zomer verder geschreven met H aan onze blog, waaruit we 27 juli in de pridetijd in Amsterdam op het open podium van OBA bij Jos van Hest mochten voordragen.

Foto Erwin Heyl, 27 juli 19 OBA

 
H las een deel van zijn mij altijd weer rakende brief : "Dat zinnenprikkelende bordje richting strand" over zijn Later uit de kast komen proces. 

Daarna las ik las een deel uit mijn brief: "Dub, dub, dub en dan de stap...." over mijn belevingen  als "Hetero van de Homo" tijdens het praktiserende gedub van mijn partner in zijn Later uit de kast komen proces. 

Wat ik van het schrijven met H meeneem is de enorme voorraad vragen, die we aan elkaar te stellen hebben. Hoe dat soms over en weer diep raakt en hoe waardevol het ook weer is om dit te delen. Zo ontstaat voor Later uit de kast komen, merken wij, een breder begrip en dat is voor beide partners die dit meemaken voor hun verdere leven waardevol en belangrijk.

Daarom blijven wij schrijven en blijft HeteroCoach de Meets en Greets organiseren.
Lees mee en weet je welkom als het je past.

Een relatie ..... of toch een lege dop?

De herfst ervaar ik als een rijke tijd. Een tijd om vooruit te kijken. Een tijd waarin ik ook graag mezelf eens diep in de ogen kijk, terwijl ik me afvraag of ik de dingen doe, die ik ook echt wil doen. Dat is waardevol en soms ook confronterend.
Het is ook een must. Als "Hetero van de Homo" ervaar ik, dat ik aan de ene kant een enorme ruimte heb om mijn eigen pad te vinden en te ontdekken. Vanuit een ervaringsrijkdom, die er ook voor zorgt, dat ik buiten gebaande paden durf te kijken en kijk. Aan de andere kant speelt regelmatig dat stemmetje op de achtergrond. Dat stemmetje, dat ook tijdens die relatie speelde, toen ik dubde wat te doen met een partner die dubde over zijn seksualiteit. Dat stemmetje dat me dan vraagt, of ik echt eerlijk ben tegen mezelf. Voldoende durf. Of ik genoeg losgelaten heb om echt weer te leven en te durven leven op de manier die bij me past. Wat dat is.... daar heb ik nog jaren voor om te ontdekken, denk ik dan. Ik ben ontspannen en geniet, dus dat is vast goed.
Het is ook zo vreemd om eerder gedacht te hebben, dat je de relatie had, die je dacht te hebben. En toch bleek dat niet zo te zijn. Dit klinkt, of leest misschien wat vreemd, maar de meeste "Hetero van de Homo" 's herkennen dit direct en diep. Dat later uit de kast komen, of waarneembaar en voelbaar erover dubben, van je partner haalt je onbevangen gevoel van weer kiezen en weer verder gaan wat weg.

Regelmatig vraag ik me af .... hoe sterk ik tegen wil en dank door deze ervaring geworden ben....? Wat past me daardoor nu eigenlijk, na deze ervaring, echt?


Ik liep daar laatst op een hele, zonnige zondagochtend, toen ik langs de Gooise Vaart wandelde, zo eens rustig wat over na te denken.

Daar zwom een zwaan. Mooi, ontspannen, trots, helder gespiegeld in het water ging de zwaan haar tocht. Ik weet niet eens of het voor deze zwaan haar of zijn tocht was. Ik dacht "haar" tocht. Het was een open weg die ze ging. Genietend van wat er was. Ik bedacht me die ochtend, dat dat wel een goede manier is om je leven te leven.
En toch... die eenmaal opgedane onzekerheid van een niet zo handige, later diep rakende keuze laat en liet me niet helemaal los.

Dat merkte ik toen ik over de rand van de brug over het water keek en me realiseerde, dat de jaarlijkse "Coming out day" er weer aan komt. Dat vind ik oprecht en van harte een belangrijke dag. Het is daarbij, naar mijn bescheiden mening, juist heel erg belangrijk dat we een samenleving creëren en vasthouden waarin een ieder van jongs af aan, de ruimte ervaart om zijn of haar eigen "zijn" vroeg te ontdekken én te durven leven. Vooral dat laatste vind ik een belangrijke toevoeging. Van hoeveel later uit de kast gekomen partners heb ik inmiddels niet gehoord, dat hij of zij het (on)bewust wist dat hij/zij homoseksuele of biseksuele gevoelens had, toen hij/zij in de heterorelatie stapte zonder over die gevoelens tegen de nieuwe partner echt open te zijn. Dat dat open zijn lastig is, begrijp ik. Het leven heeft me ook geleerd, dat dit vaak wel een hele sterke wissel trekt op de heteropartner in zo'n relatie. Dat hoeft niet als de ander eerder zijn/haar "echte" leven had kunnen en durven leven.

Laat het elke dag coming out day zijn

Niet alleen voor diegenen die uit de kast komen

Ook voor diegenen die dit dan niet in hun relatie hoeven te ervaren.

"Hetero van de Homo" zijn, is meer dan regelmatig lastiger dan je denkt, want

Hadden we nu een relatie... of toch een lege dop?

Ben ik wel de gescheiden "Hetero van de Homo" - moeder die ik wil zijn?

Als ik eerlijk ben, heb ik me bovenstaande niet altijd echt afgevraagd. Dat lukt ook niet allemaal tegelijk in zo'n verwarrend proces. Ook al wist ik diep van binnen al jaren, dat ik die stap moest en ging zetten. De echte scheiding kwam hard en diep aan. In eerste instantie vulde dat al mijn gedachten.

Foto Helma Ketelaar

 

 

 

We hadden het wel een beetje doorgesproken hoe we het aan onze zoon gingen vertellen. Toen puntje bij paaltje kwam, stond ik er alleen voor en heb ik er op dat moment voor gekozen om er een tweetrapsraket van te maken. Eerst de scheiding. Later kwam de vraag van mijn zoon. "Hee, Helma, dat is volgens mij niet het hele verhaal, dat van dat uit elkaar gegroeid zijn." Ik kon niet anders dan dat beamen en zeggen dat zijn vader hem meer zou vertellen, als het moment daar was.

Terwijl ik dat nu tik, besef ik heel goed, dat dit geen schoonheidsprijs verdient. Hoewel ik het verhaal wel bij de persoon gelaten heb, zal ik maar zeggen.

Foto Helma Ketelaar

Van het moeder worden, kreeg ik ook pas echt een beeld, toen ik het was. Dat geldt eigenlijk ook voor mijn rol als gescheiden moeder. Waarbij het feit dat ik toen "Hetero van de Homo" gescheiden moeder werd ook zeker invloed had en heeft.

Reken maar, dat mijn zoon na een aantal maanden toch flink moest wennen aan zijn moeder, die bevestiging zocht in haar "zijn".

Het is niet waar, dat ik hier steeds veel over nadacht of gedacht heb. Het leven heeft me die rust de afgelopen jaren ook beslist niet gegeven.

Vorig jaar kwam ik een boek tegen, dat me hierover tot nadenken aanzette. Daar ben ik tot de dag van vandaag blij mee. Het boek staat al maanden zichtbaar voor de andere boeken geplaatst in mijn boekenkast. Wetend dat ik erover ga schrijven. Niet wetend wanneer.

Nu dus.

Over welk boek gaat het dan? Over "Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best. Het kan maar duidelijk zijn. En duidelijk is die titel! Die kwam ook binnen bij me. Dat boek moest ik kopen en lezen. Dat is gebeurd en het geeft me nog steeds telkens weer stof tot nadenken. Naar aanleiding van het lezen van dit boek, heb ik er ook met mijn zoon een gesprek over gehad. Er zullen er nog wel meer volgen. 

Foto Helma Ketelaar

Ik had er ook weinig voorbeelden van. Hoe was ik een goede gescheiden moeder? Voorbeelden van hoe een gescheiden "Hetero van de Homo" moeder als bewuste moeder in haar nieuwe situatie verder gaat, had ik al helemaal niet. 

Er was zoveel turbulentie in me en het leven bracht me nog zoveel andere turbulentie tegelijk, dat... ik deed mijn best en had het vast beter kunnen doen.

"Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best biedt 20 verhalen van volwassenen over de scheiding van hun ouders. Geen verhalen van een pagina, maar echte verhalen over zo'n zeven tot tien pagina's per verhaal verspreid. Én hierbij komt ook een later uit de kast kom scheiding voor. Rijk om zoveel verschillende ervaringen vanuit de inmiddels volwassen kinderen te kunnen lezen. Wat mij betreft een aanrader voor ieder die dit ergens raakt.

Uit dit boek blijkt wel weer, ieder scheidingsproces kent zijn eigen dynamiek en verloop.
Het blijft belangrijk hierin zo goed mogelijk oog te houden, of later te gaan houden, voor hoe de scheiding onze kinderen raakt. "Hun scheiding, mijn leven" van Yolande de Best kan je hierbij naar mijn idee goed ondersteunen.

Dankzij "Hun scheiding, mijn leven"

ben ik meer dan eerst op weg

om bewust de gescheiden "Hetero van de Homo"- moeder te zijn, 

die ik wil zijn of misschien eigenlijk wil worden.

Kom jij als "Hetero van de Homo" ook "uit de werkkast"?

Als je in je heterorelatie ontdekt, of vermoedt te ontdekken, dat je gedachte heteropartner mogelijk homo- of biseksuele gevoelens heeft, dan is dat voor jou als heteropartner, of ook wel "Hetero van de Homo" een ontdekking, die je
                                   waarschijnlijk verwart,
                                   mogelijk "even" van je afschuift,
                                   misschien wel ontkent,
                                   als je eerlijk bent diep raakt
                                                                                    in je hart
                                                                                    in je seksuele zijn
                                                                                    in je zelfvertrouwen
                                                                                    in je toekomst
                                                                                    in je relatie
                                                                                    en als dat er is in je gezin.

Als er later uit de kast komen speelt in je heterorelatie, wordt zo'n relatie ook wel een Orpheus relatie genoemd. In Nederland is Orpheus Hulpverlening dit jaar al 47 jaar actief voor beide partners in de vaak ontdekkende, verwarrende fase van het later uit de kast komen van een van beide partners in of na hun heterorelatie.

Toen ik zelf realiseerde hoe de kern van onze relatie er uitzag, heb ik er lang over gedaan om mezelf echt te erkennen wat het betekende voor mij en dus voor ons. Dat duurde zelfs nog een tijd na de scheiding door de dynamiek die mijn leven toen naast alle scheidingsperikelen kende.

Kerstavond 2008 ging bij mij door het onverwacht op de televisie zien van Brokeback mountain de stop van de fles. Ik moest het onder ogen zien en wist eigenlijk niet wat me gebeurde. Een mail naar Orpheus gaf herkenning en rakende vragen. Daar heb ik geleerd om te zien wat er was, wat er is en wat dat betekende en betekent voor mij.


Na een paar jaar dankzij Orpheus mijn levensverloop te (h)erkennen en vanuit een nieuw perspectief verder te gaan, besloot ik wat terug te doen voor Orpheus en me kandidaat te stellen voor de PR functie in het bestuur. Nu is de ongeschreven regel, dat je als bestuurslid dan wel een Orpheus weekend hebt beleefd. Ik ben gegaan. Heb er eerst wel over getwijfeld. Dacht dat het mogelijk niet voor mij zou zijn, omdat ik inmiddels bijna 7 jaar samenwoonde met een andere heteropartner. Gesproken met andere heteropartners bij Orpheus, die eerder zo'n Orpheus Heteroweekeind hadden beleefd.... en .... Toch gegaan.
Een van de beste beslissingen van mijn leven.
Er is een Helma van voor en van na het Heteroweekeind van Orpheus. Via deze link lees je op de Orpheus site mijn verhaal "Uit de werkkast". Dit was ook de eerste keer dat ik niet onder mijn pseudoniem erover schreef. Ik ondertekende met mijn voornaam.

Ben je zelf een "Hetero van de Homo"? 

Heb je jezelf nog niet eerder getrakteerd op een Heteroweekeind van Orpheus? 

Er is er binnenkort weer een: 10-12 maart 2017.

Ik zou zeggen: D O E N!

In het Jubileum Magazine van Orpheus lees je wat onder meer het weekeind me heeft gebracht.

Een (té) nieuwe kerst....

Vanavond heb ik gezellig gegeten en bijgepraat bij vrienden, die ik al bijna 40 jaar ken. Ken vanuit onze maatschappelijke betrokkenheid, waar we samen voor stonden en nu op onze eigen manieren nog staan. Tijdens het genieten van het eten en drinken, was er ruimte om over vele onderwerpen te praten. Er is ook zoveel gebeurd.
We zijn echt volwassen geworden, hebben onze studies afgerond en hier en daar ook weer een nieuwe studie opgepakt. Er is gewerkt, gebaard, gezorgd, genoten, gedeeld, gereisd, geleden en van daaruit weer doorgegaan, enzovoort, enzovoort.

Rijk om zoveel jaar met elkaar op te trekken en te delen. Niet enkel het verleden, ook het nu. Ook dat wat er op dit moment in "onze" en "grote" wereld gebeurt. De verkiezingen die hier voor de deur staan, de ons soms verwarrende en rakende ontwikkelingen in Syrië en Turkije en helaas ook op zoveel andere plekken in onze wereld.

Het bijna anderhalf uur alleen naar huis rijden bood me de kans om luisterend naar de voetbaluitslagen, Met het oog op morgen, de aankondiging van Serious Request en wat muziekprogramma's mijn gedachten te ordenen.
Tijdens dat ordenen viel de vanzelfsprekendheid van de gezellige kerst op. Niet als een weldaad maar als een soort vanzelfsprekende "dwangbuis". Zelf ben ik met de kerst vanuit het katholieke geloof en die bijbehorende traditie grootgebracht. Die heb ik niet voortgezet.
De muziek, de vrede en de ruimte voor een "thuis voor iedereen" horen voor mij bij deze kerst.
Gezongen werd er niet alleen in de kerk, maar zeker ook bij Opa en Oma. Met eerst nog Opa en later Oom Kees achter de piano. De hele grote familie zong een van de muziekpartijen geoefend en genietend mee. Leek me normaal toen, dat is niet zo, weet ik nu.

Toen ik groter werd, viel de druk op kleding en de kerk me wat zwaarder. Dat was niet de kern van kerstmis, die me was bijgebleven. Die kern bestond en bestaat uit muziek, vrede en een "thuis voor iedereen". De (grote) cadeaus hoorden en horen er voor mij niet echt bij. Een lekkere en gezellige maaltijd wel. Ik werd me ook bewust van het feit, dat vrede en warme levensevenwichten er niet zomaar zijn. Ook niet "even" op 25 december.

Een me wakker makend kerstnummer

Die lijn van een soort, hoe zal ik het noemen, "bewuste" kerst zette ik voort in mijn eigen volwassen leven. Het was er steeds vanzelfsprekend op een manier, waar ik me goed bij voelde.

Inmiddels is het kerstfeest in mijn beleving in onze wereld wat groter geworden. Het lijkt wel wat meer naar een ander soort gezelligheid te zijn gaan. Vanzelfsprekend is licht en elkaar ontmoeten in de donkere dagen van het jaar waardevol en fijn. Dit mag voor mij wel samen gaan met wat bewust stilstaan bij muziek, vrede en een "thuis voor iedereen".

De sfeer die via de kerstmuziek vanavond uit de radio tot me kwam, bracht ook andere gedachten bij me boven. Hoe een behoorlijk aantal jaren terug het proces van een soort van "Later uit de kast komen van mijn partner in onze heterorelatie" het ritme van de kerstdagen heeft veranderd. Niet alleen voor mij, voor alle betrokkenen. Natuurlijk biedt dit ook kansen om deze dagen waardevol opnieuw te bezien en te beleven. Dat heeft toch echt wel even tijd gekost. Uiteindelijk biedt die vernieuwde situatie ook ruimte voor mooie momenten........ weet ik nu na een flink aantal jaren.

Terwijl ik in de auto zat, besefte ik, dat ik weet dat er mensen zijn, die dit jaar de kerst opnieuw "moeten" inrichten. "Opnieuw" inrichten, doordat het "Later uit de kast komen in hun heterorelatie" recent tot een grote stap heeft geleid of gaat leiden.
"Gezellige dagen", is makkelijk gezegd en gewenst. Een te "makkelijke" wens voor hen, die in of voor de transitie naar, of van een ingrijpende andere levensfase zitten.

Voor hen en alle anderen deze oprechte kerstwens:

Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen.

Dank Caytha Jentis voor je luisteren, ontdekken, (h)erkenning en ontmoeting!

Laatst heb ik een wonderlijk mooie zondagavond beleefd. Een avond, die ik helemaal te danken heb aan mijn ervaring als "Hetero van de Homo".

Op eerste kerstdag 2015 keek ik The One van regisseur/writer Caytha Jentis. Op die dag had ik daar voor mijn gevoel eindelijk eens de echt tijd voor. De film leek me mooi, was nog mooier. Ik voelde me herkend en erkend in mijn "zijn" en mijn beleving. Tegelijk voelde ik ook, dat de "later uit de kast komende partner" waardevol met alle mogelijk twijfels en innerlijke verwarring werd weergegeven.

  

https://www.bol.com/nl/p/the-one/1002004013704836/

Het komt niet zo vaak voor, dat het "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" zo invoelbaar en herkenbaar zichtbaar is op het grote doek. Iedere keer, dat dat zo is, raakt het me. Het geeft ook weer dat het zo veel meer voorkomt dan jezelf als "Hetero van de Homo" vaak denkt en voelt. Die herkenning geeft me elke keer weer een welkom gevoel van erkenning, dat blijkbaar nog steeds erg waardevol voor me is.

Ik was benieuwd hoe Caytha met "ons" verhaal bekend was geworden. Het heeft haar duidelijk geraakt want ook Orly In The Other F Word verbeeldt de "Hetero van de Homo" heel herkenbaar en invoelbaar.

 https://www.youtube.com/watch?v=dkg3uhrIMHQ

Vanuit haar werk leeft Caytha met open oren, ogen en gevoel. Hierdoor leerde ze op een van de filmsets waar ze werkte van een collega wat het is om een van de twee mensen die zijn, die het "later uit de kast komen in of na een heterorelatie" beleeft. Het is te zien in haar werk, dat ze doorgevraagd en doorgevraagd heeft.
In haar films werkt Caytha graag vanuit het echte leven. Naar mijn mening en gevoel kan ze dit goed beeldend verwerken. Waardevol voor ons dat ze dit ook over de "Hetero van de Homo" doet. "Onze" ervaring kennen ook in de zeer succesvolle The Other F Word serie 1 een mooie plaats én.. er wordt gewerkt aan een nieuwe serie. Reken maar dat het weer waardevol is om te kijken.

 

http://www.theotherfwordseries.com/

Vertellen blijkt belangrijk. Ondanks de gêne die we vaak kennen over onze ervaringen als "Hetero van de Homo" in een "later uit de kastproces in of na een heterorelatie". 

Caytha laat ons zien en ervaren, dat we als we vertellen zichtbaar worden. Die zichtbaarheid zoeken zovelen van ons hier op het net. Want vele "Hetero van de Homo" 's voelen zich (nog) alleen en soms zelfs met schaamte over deze dieprakende levenssituatie.

Naast vertellen blijkt reageren en waardering uit te spreken ook te werken. Het leverde mij naast al vele mooie, digitale contacten met Caytha een bijzondere ontmoeting in Amsterdam met een warme, indrukwekkende vrouw.

"Hetero van de Homo": overwin de gêne en vertel.

Dat helpt jezelf en vele anderen.

Ook als blogger als "Hetero van de Homo" uit de kast

Een aantal jaren geleden voelde ik de behoefte om mijn ervaringen als heteropartner in het "Later uit de kast kom"- proces te delen. Zoals ook als andere "Hetero van de Homo"'s wel ervaren, hing er een zweem van "geheim" en privé" om dit proces. Dat maakte het lastig en gaf me ook niet de ruimte om te verwerken. En dat terwijl de scheiding inmiddels al langer een feit was.

Een mens moet toch zijn hart eens luchten. Dus ik gebruikte de pseudoniem die ik als 16 jarige had bedacht. Ik wilde die zomer een boek gaan schrijven, zittend aan 't Gein. Onder mijn eigen naam durfde ik dat niet, dus had ik een pseudoniem bedacht.  Als ervaren lezeres wist ik dat dat een oplossing was.

Het werd een prachtige naam: Kerensa van de Douw.

 

Foto Gini Ketelaar

 

De blog noemde ik "Het leven van Kerensa" 

Eerst dacht ik dat het niet gelezen zou worden, dat voelde ook wel even veilig. Ondertussen kwam ik lotgenoten tegen, die blij waren met de blog. Ik was verrast, dat ik werd gelezen en dat het zo werd gewaardeerd. Later vermoedde ik, dat het toch ook dichter bij mij gelezen werd, dus heb ik toch hier en daar een en ander herschreven....

Kerensa schreef niet alleen haar blog, ook in Damespraatjes schreef ze columns en recensies, zoals over het haar, als "Hetero van de Homo" rakende boek van Mevrouw Couperus.

In mijn eigen uit de kast kom proces als "Hetero van de Homo" raakte Kerensa steeds meer op de achtergrond. De blog blijft hier volgens mij nog een tijd te lezen.

Mijn eigen proces, als heteropartner, in het "Later uit de kast kom in of na een heterorelatie"-proces in mijn eerste lange relatie heeft een waardevolle plaats in mijn leven. Het vormt me hoe dan ook. Hier vanuit geef ik HeteroCoach verder vorm, want zoals ik het nu zie, zit er voorlopig nog geen eind aan het aantal "Later uit de kast in of na een heterorelatie"- processen. Hiermee blijft de "Hetero van de Homo" volgens mij helaas nog ontstaan en daarmee ook nog jaren bestaan. Als het aan mij ligt in ieder geval zichtbaar en begrepen in onze samenleving.